Max Richter, geboren in Duitsland en opgegroeid in Engeland, is een componist die klassieke muziek eerst grondig bestudeerde voordat hij de regels ervan doorbrak. Hij volgde een opleiding in klassieke compositie aan de University of Edinburgh, de Royal Academy of Music in Londen en bij Luciano Berio in Florence, maar vond zijn eigen stem door zich te laten inspireren door componisten als Michael Nyman, Ennio Morricone en Philip Glass. Het resultaat? Toegankelijke muziek die verwantschap toont met totaal verschillende genres zoals popmuziek, klassieke muziek, wereldmuziek, techno en minimal music. Richter combineert klassieke structuren met elektronische elementen en creëert zo een nieuwe universele taal van emotie en geluid. Hij ziet zijn vaak serene muziek als een heilzaam middel voor een onthechte wereld. Zo is zijn project Voices (2020) gewijd aan de universele verklaring van de rechten van de mens, een vredelievende boodschap die ook doorklinkt in de muziek. Met baanbrekende projecten weet hij klassieke muziek steeds weer te vernieuwen en toegankelijk te maken voor een breed publiek.

Film-, dans- en slaapmuziek
Of het nu om mode, dans of film gaat: Max Richter werkt regelmatig samen met visionairs uit uiteenlopende disciplines. Hij componeerde muziek voor Dior-ontwerper Kim Jones, schreef balletmuziek voor Wayne McGregor en maakte veelgeprezen soundtracks voor regisseurs als Denis Villeneuve, Martin Scorsese en Ari Folman. Ook zijn meest recente filmscore, geschreven voor Chloé Zhao’s speelfilm Hamnet (2025), leverde hem een Oscar nominatie op. Van Richters grensverleggende projecten geldt Sleep (2015) misschien wel als het meest experimentele. Want wie schreef er eerder een doel bewust slaapverwekkend stuk van ruim acht uur, dat alle menselijke slaapfasen volgt? De compositie is gebaseerd op zachte herhalingen, langzame harmonische verschuivingen en minimale melodische cellen, uitgevoerd door piano, strijkers, elektronica en sopraan. Richter werkte samen met neurowetenschapper David Eagleman, om beter te begrijpen hoe muziek het brein tijdens de slaap beïnvloedt. Sleep is daarmee zowel een artistiek als een quasi-wetenschappelijk experiment. Tracks van het album Sleep zijn miljoenen keren beluisterd en ook de speciaal ontwikkelde app is populair. Daarnaast klinkt deze muziek regelmatig live in wereldberoemde concertzalen zoals Het Concertgebouw in Amsterdam, waar concertgangers letterlijk in de zaal overnachten, begeleid door Richters bijzondere compositie.

Vivaldi Recomposed
Toen Max Richter in 2012 zijn eigen versie maakte van De vier jaargetijden van Vivaldi, had hij een zeer persoonlijk doel voor ogen: ‘Ik wilde het lievelingsstuk uit mijn kinderjaren opnieuw ontdekken’, aldus de componist in een interview met ondergetekende uit 2022. Als volwassene had hij dit meesterwerk zo vaak gehoord, zelfs tijdens televisiereclames en als ringtone, dat hij er een hekel aan had gekregen. ‘Door zelf in de partituur te duiken hoopte ik mijn liefde voor deze muziek weer terug te vinden. Ik wilde Vivaldi’s partituur op een nieuwe manier benaderen, alsof ik het stuk voor de eerste keer hoorde.’ Dat leidde niet tot een vrijblijvende bewerking, maar tot een ingrijpende herschrijving. Met Recomposed: Vivaldi's Four Seasons, verwierf Richter vrijwel onmiddellijk internationale bekendheid. Inmiddels is het bijna net zo populair als het origineel, en wordt het vaak gebruikt in films en series als Bridgerton en The Crown. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest speelt de compositie op 10 april 2026 in kleine bezetting. Hoewel veel melodieën uit Vivaldi’s oorspronkelijke De vier jaargetijden in Richters versie onmiddellijk herkenbaar blijven, verdween bijna zeventig procent van het originele materiaal. ‘Dat betekent niét dat er nog slechts een schim van Vivaldi door de partituur zweeft’, benadrukte Richter. ‘Vivaldi’s noten zijn onmiskenbaar aanwezig in mijn stuk.’ Hij wees bijvoorbeeld op het laatste deel van de Winter, waarin vrijwel alle noten zijn veranderd, behalve een klein figuurtje van zes noten – en juist daarin is Vivaldi direct herkenbaar. Slechts één deel liet Richter volledig intact: het langzame deel van de Herfst. ‘Vivaldi’s harmonieën zijn hier zo bijzonder dat ik ze niet wilde verstoren.’ Max Richter introduceert zijn vier seizoenen met een ultrakorte introductie ‘Spring 0’ van nog geen minuut. ‘Omdat mijn versie van de Lente zo duidelijk anders klinkt dan Vivaldi’s origineel leek het mij goed om de luisteraar wat meer context te geven, zodat het vogelgezang niet uit het niets hoeft te komen. Ik creëer een landschap, een plekje voor de vogels voordat ze hun lied gaan zingen. Het is een soort korte ouverture op onze gemeenschappelijke reis.’ Max Richter daagt niet alleen zijn luisteraars, maar ook de uitvoerende musici uit om samen heen en weer te reizen tussen de tijd van Vivaldi en het heden; tussen de noten die Vivaldi in de 18de eeuw op papier zette en de hedendaagse remix van Richter zelf, die Vivaldi’s noten op een nieuwe manier heeft gerangschikt. Veel van het nieuwe materiaal wordt uitgevoerd door de akoestische instrumenten, die aangevuld worden met moderne elektronische klankeffecten. Vivaldi heruitgevonden – een feest voor kenners en een openbaring voor nieuwkomers.